Stoi w Osięcinach pomnik ceglany bardzo smutny.

Niemcy dwóch księży zabili w sposób strasznie okrutny.

Swym wizerunkiem pomnik ten tragiczne dni przypomina,

dni, których świadkiem była nasza gmina.

Dwudziestego trzeciego maja tysiąc dziewięćset czterdziestego roku,

proboszcz Matuszewski z prefektem Kurzawą u swego boku,

kochając swych parafian i kościół, któremu godnie służyli,

Święto Bożego Ciała uroczystą procesją wokół kościoła uczcili.

Ta wojenna procesja wiary,wszystkim ludziom kościoła udowodniła,

że wiara w Boga jest silniejsza, niżli gwałt, przemoc i siła.

I gdy Niemcy o północy księży naszych z plebanii wyprowadzali,

Stojąc obok siebie wiedzieli, że zginą lecz Oni Matce Boskiej i Bogu ufali.

Skatowani przez Niemców w męczarniach pod Witowem skonali.

Bóg ich nie opuścił, Oni w tamtej chwili przed Bogiem już stali.

Chcieli przez śmierć Swoją pokazać Niemieckiemu tyranowi,

że za WIARĘ W BOGA I KOŚCIÓŁ umrzeć są gotowi.

WIECZNY ODPOCZYNEK RACZ IM DAĆ PANIE...